درسنامه آموزشی عربی کلاس نهم

اَلْمُعْجَم (29 کلمهٔ جدید)

أَبْحاث: پژوهش‌ها (مفرد: بَحْث)	اِحْتَرَقَ: آتش گرفت (مضارع: یَحْتَرِقُ)
أَداء: به جا آوردن، انجام دادن	إذِ:ْ آن‌گاه
أَصابَ: برخورد کرد (مضارع: یُصیبُ)	أَفْرِقَةَ: تیم‌ها، گروه‌ها (مفرد: فَریق)
اِنْکَسَرَ: شکسته شد (مضارع: یَنْکَسِرُ)	بَغْتةً: ناگهان
تَعْدِلُ: برابر است	تَقْتَرِبُ مِنّا: به ما نزدیک می‌شود (ماضی: اِقْتَرَبَ)
جامِعَة: دانشگاه	حَرب: جنگ (حَربیَّة: جنگی)
حَیّاکَ اللهُّٰ: زنده باشی	دُخان: دود
ریاح: بادها (مفرد: ریح)	زاحَمْتُکَ: شما را به زحمت انداختم
شَباب: جوانان (مفرد: شابّ)، دورۀ جوانی	صَرَخَ: فریاد زد (مضارع: یَصْرُخُ)
صَلّیٰ: نماز خواند (مضارع: یُصَلّی)	عَصَفَ: وزید (مضارع: یَعْصِفُ)
فَرَج: گشایش، رهایی از سختی	فَقَدَ: از دست داد (مضارع: یَفْقِدُ)
مُحاوَلَة: تلاش کردن	مَضَی: گذشت (مضارع: یَمْضی)
مَطَر: باران «جمع: أَمْطار»	مُواصَلَة: ادامه دادن
میاه: آب‌ها «مفرد: ماء»	نَباتات: گیاهان «مفرد: نَبات»
نَزَلَ: پایین آمد (مضارع: یَنْزِلُ)

نَصِّ الدَّرسِ: اَلصَّبرُ مِفتاحُ الْفَرَجِ

صبر کلید گشایش است.

وَقَعَتْ هٰذِہِ الْحِکایَةُ قَبْلَ سَنَواتٍ بَعیدَةٍ فی أَحَدِ الْبِلادِ.
این حکایت سال‌های دور در یکی از کشورها (سرزمین‌ها) روی داده است.

ذَهَبَ اثْناعَشَرَ طالِباً مِنْ طُلّابِ الْجامِعَةِ مَعَ أُستاذِهِم إلَی سَفْرَةٍ عِلْمیَّةٍ لِتَهیِئَةِ أَبْحاثٍ عَنِ الْأَسْماکِ؛
دوازده دانشجو از دانشجویان دانشگاه همراه استادشان برای تهیه پژوهش‌هایی دربارۀ ماهی‌ها به گردش علمی (سفری علمی) رفتند.

کانَتْ میاهُ الْبَحرِ هادِئَةً؛ فَجأَةً ظَهَرَ سَحابٌ فِی السَّماءِ؛ ثُمَّ عَصَفَتْ ریاحٌ شَدیدَةٌ وَ صارَ الْبَحرُ مَوّاجاً.
آب‌های دریا آرام بود، ناگهان ابری در آسمان آشکار شد (ظاهر شد) پس بادهای سختی (شدیدی) وزید (وزیدند) و دریا توفانی شد.

فَأَصابَتْ سَفینَتُهُم صَخْرَةً؛ فَخافوا؛ السَّفینَةُ انْکَسَرَتْ قَلیلاً وَلکِنَّها ما غَرِقَتْ؛ عِندَما وَصَلوا إِلَی جَزیرَةٍ مَجهولَةٍ، فَرِحوا کَثیراً وَ شَکَروا رَبَّهُم وَ نَزَلوا فیها؛
کشتی‌شان به صخره‌ای (تخته سنگی) برخورد کرد (اصابت کرد)؛ کشتی کمی شکست ولی غرق نشد. وقتی که به جزیره‌ای (خشکی‌ای) رسیدند، بسیار خوشحال شدند و پروردگارشان را شکر کردند و در آن پیاده شدند.

مَضَی یَومانِ؛ فَما وَجَدوا أَحَداً فِی الْجَزیرَةِ و ما جاءَ أَحَدٌ لِنَجاتِهِم؛ قالَ لَهُمُ الْسُتاذُ:
دو روز گذشت و کسی را در جزیره پیدا نکردند و کسی برای نجاتشان (رهایی‌شان) نیامد، استادشان به آنها گفت:

«یا شَبابُ، عَلَیکُم بِالْمُحاوَلَةِ. اِسْمَعوا کَلامی وَ اعْمَلوا بِهِ کَأَنَّهُ ما حَدَثَ شَیءٌ. عَلَیْکُم بِمُواصَلَةِ أَبْحاثِکُم.»
«ای جوانان، باید تلاش کنید. (تلاش بر شما لازم است. یا هر ترجمه مشابه دیگری) سخنم را گوش کنید و به آن عمل کنید؛ گویا (انگار، مثل این که) چیزی نشده است (چیزی اتفاق نیوفتاده است)، باید پژوهش‌هایتان (تحقیقتان) را ادامه دهید.» (ادامه دادن پژوهش‌هایتان بر شما لازم است).

ثُمَّ قَسَّمَهُم إلَی أَربَعَةِ أَفْرِقَةٍ وَ قالَ لِلْفَریقِ الْأَوَّلِ: «یا طُلّابُ، اِبْحَثوا عَنْ صَیْدٍ وَ اجْمَعوا الْحَطَبَ.»
سپس آنها را به چهار گروه (تیم) تقسیم کرد و به گروه اول گفت: «ای دانشجویان، دنبال صیدی بگردید و هیزم جمع کنید.»

وَ قالَ لِلْفَریقِ الثّانی: «یا طالِبانِ، اِجْلِبا بَعْضَ الْأَشیاءِ الضَّروریَّةِ مِنَ السَّفینَةِ.»
و به گروه دوم گفت: «ای دانشجوها (دو دانشجو) مقداری چیزهای ضروری از کشتی بردارید. (حمل کنید)

وَ قالَ لِلْفَریقِ الثّالِثِ: «یا طالِباتُ، اُطْبُخْنَ طَعاماً.»
و به تیم سوم گفت: «ای دختران دانشجو، غذایی برایمان بپزید.»

وَ قالَ لِلْفَریقِ الرّابِعِ: «یا طالِبَتانِ، اِبْحَثا عَنْ مَوادَّ غِذائیَّةٍ.»
و به گروه چهارم گفت: «ای دو دختر دانشجو، دنبال مواد خوراکی (غذایی) بگردید.»

ثُمَّ قالَ لِلْجَمیعِ: ﴿اِصْبرِوا إِنَّ اللهَ مَعَ الصّابِرینَ﴾ مَضَی أُسْبوعٌ. فی یوَمٍ مِنَ الْأَیّامِ نَزَلَ مَطَرٌ شَدیدٌ وَ أَصابَتْ صاعِقَةٌ سَفینَتَهُم فَاحْتَرَقَت.
سپس به همگی گفت: «صبر کنید، زیرا (قطعا) خدا با صبرکنندگان است». یک هفته (هفته‌ای) گذشت. در روزی از روزها باران شدیدی بارید (نازل شد) و صاعقه‌ای به کشتی آنها برخورد کرد (اصابت کرد) و کشتی آتش گرفت.

قالَ الطُّلّابُ: «لا رَجاءَ لِنَجاتِنا». فَقَرَأَ الْأُستاذُ هذِەِ الْآیةَ ﴿یا أَیُّهَا الّذینََ آمَنوا اصْبِروا﴾.
دانشجویان گفتند: «هیچ امیدی به نجاتمان نیست.» پس استاد این آیه را خواند: «ای کسانی که ایمان آورده‌اید صبر کنید.»

حَزِنَ الطُّلّابُ وَ قالوا: «فَقَدْنا سَفینَتَنا.»
دانشجو‌ها ناراحت شدند (غمگین شدند) و گفتند: «کشتیمان را از دست دادیم.»

وَ بَعْدَ أَداءِ الصَّلاةِ وَ الدُّعاءِ صَرَخَ أَحَدُهُم بَغْتَةً: «اُنظُروا یا زُمَلائی. اُنظُرْنَ یا زَمیلاتی. تِلْکَ سَفینَةٌ حَربیةٌَّ تَقتَرِبُ مِنّا.»
و پس از به جا آوردن (انجام، ادای) نماز و دعا یکی از ایشان ناگهان فریاد زد: «ای پسران همکلاسی‌ام نگاه کنید. ای دختران هم کلاسی‌ام نگاه کنید. آن یک کشتی (کشتی‌ای) است که به ما نزدیک می‌شود.»

السَّفینَةُ الْحَربیَّةُ اقتَرَبَتْ مِنْهُم وَ نَزَلَ مِنها جُنودٌ. فَرِحَ الطُّلّابُ وَ سَأَلوا الْجُنودَ:
کشتی جنگی به آنها نزدیک شد و سربازان از آن پیاده شدند. دانشجویان خوشحال شدند و از سربازان پرسیدند:

«کَیفَ وَجَدْتُم مَکانَنا؟»
«چگونه جای ما را یافتید؟»

أَجابَ الْجُنودُ: «رَأَیْنا دُخاناً مِنْ بَعیدٍ. فَأَتَیْنا وَ شاهَدْناکُم.»
سربازان جواب دادند: «دودی از دوردست دیدیم. پس آمدیم و شما را دیدیم.»

التَّمارین

اَلْأَربَعینیّات